“ไม่มีขายเลยครับ” พนักงานของร้านที่ขายของเฉพาะยี่ห้อ ok เท่านั้นตอบอย่างมั่นใจ “ไรวะ ยี่ห้อออกจะดัง มีร้านมีศูนย์มีหลายสาขา ราคาของแต่ละอย่างก็ไม่ใช่ถูกเลยนะ แต่พอถามถึงอะไหล่แค่นี้กลับไม่มี แล้วงี้จะเอากระบวยอะไรไปซัพพอร์ทลูกค้าว้าาาาาาาาา” แห้วเริ่มเซ็งพร้อมกับบ่นออกมาดังๆ (ในใจนะ)  เขาเดินออกจากร้านที่สยามดิสคัฟเวอรี่ ทะลุผ่านสยามเซ็นเตอร์ไปยังสยามพารากอน เขาปรี่เข้าไปยังศูนย์อันใหญ่โตทันที ถึงจะต้องจ่ายแพงกว่าที่มาบุญครอง แต่ก็ดีกว่าไม่มีของล่ะนะ ยังไงๆ วันนี้เขาต้องซื้อให้น้องหมวยให้ได้ซิน่า…

พนักงานร่างใหญ่เดินมาต้อนรับแห้ว ซึ่งจะว่าไปถ้าคนอื่นๆไม่ได้ใส่ชุดพนักงาน แห้วก็คงนึกว่าเป็นรปภ.ถูกจ้างมาเฝ้าของ เพราะไม่เห็นจะสนใจคนเดินเข้าออก… แต่ถ้าเป็นอย่างงั้นก็นับเป็นรปภ.ที่ไม่ได้เรื่องอีกละนะ เฮ้อ… แห้วอธิบายถึงสินค้าที่เขาตามล่าอยู่ให้ฟัง พนักงานผู้นั้นพาเขาไปดูสินค้าตัวจริงเพื่อความแน่ใจ “อ๋อ ตัวนี้น่ะเหรอครับ มีสิครับ” เจ๋งเป้ง! ฮึฮึ… สมกับเป็นร้านอันใหญ่โต หัวใจแห้วเต้นไปกับความหวังที่กำลังจะเป็นจริง “แต่ว่าพวกสายชาร์จเนี่ย ถ้าจะเอาจริงๆ ต้องสั่งแยกต่างหากนะครับ” “………. เออ เหรอครับ งั้น… โอเค ถ้าสั่งใช้เวลาเท่าไหร่ครับ” “ก็น่าจะประมาณอาทิตย์เดียวครับ” อาทิตย์นึง? อืม… ก็ยังโอเคนะ… เขาครุ่นคิด นั่นสิ ราคาจะกี่ร้อยนะ สั่งแยกนี่จะบวกไรมั่งไม่รู้ “แล้วราคาประมาณเท่าไหร่ครับ” “อ๋อ ราคาอยู่ที่ 1,xxx ครับ!” พนักงานตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “1,xxx? ผมซื้อมันทั้งแพคก็ x,xxx แล้ว ถ้าราคานี้ผมว่าผมซื้อบลูทูธอีกตัวไปเลยไม่ดีกว่าเหรอครับ” แห้วได้แต่ขำในความไม่น่าเชื่อของราคา คุณพนักงานก็ได้แต่ขำไปด้วย “จริงครับ ผมก็ว่าอย่างนั้นนะ”

แห้วจำใจถอยทัพในที่สุด เขาเดินออกมาสู่ลานกว้างด้านหน้าห้างซึ่งเชื่อมต่อกับสยามเซ็นเตอร์…    — เอาไงฟะ ราคางี้ซื้อใหม่ให้เลยดีกว่า แต่จะซื้ออะไรให้ตอนนี้ก็ไม่มีโอกาสอะไรจะอ้างให้ของขวัญกับหมวย ขืนให้ของอย่างงี้โต้งๆ หมวยก็ไม่รับแหงๆ… จะให้รอวันเกิดเลยก็นานเกินไป แค่ซื้อที่ชาร์จก็ใช้ได้เลย แต่ราคางี้ซื้อใหม่ให้แลย… โอ้ยยยย — ระหว่างที่แห้วกำลังปวดหัวกับความคิดที่วนไปวนมา เสียงมือถือเขาก็ดังขึ้น “ว่างายเจ้าชิ้น” “ไงแห้ว ทำไรยังไม่ถึงบ้านอีกเหรอ” “ออ… อื้อ มาเดินสยาม รำลึกสมัยเป็นวัยรุ่น ฮ่าๆ” แห้วตอบเลี่ยงๆเพราะเขายังไม่เคยเกริ่นให้ลูกชิ้นฟังถึงเรื่องนี้เลย  “อ๋อ งั้นเหรอคุณลุง… เออ ใช่ๆรู้เปล่า…” “……” เขาคุยกับชิ้นระหว่างเดินทางกลับ จนอีกสักพักจะถึงบ้านก็วางสายไป เขาหยุดอยู่หน้ากระจกเมื่อเดินขึ้นมาบนห้อง แห้วถอนใจเบาๆพร้อมกันยิ้มเจื่อนๆให้ตัวเอง เขาไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่านั่นคือความโล่งใจ ดีใจ แค่เหนื่อยใจ หรืออะไร เมื่อเขานึกถึงบทสนทนาที่เพิ่งจบไปเมื่อครู่ “เรื่องธรรมดาน่ะ…” เขานึกในใจก่อนที่จะเดินออกไปหาข้าวกิน…

“… เออ ใช่ๆรู้เปล่า หมวยเค้าเพิ่งซื้อบลูทูธไปเองล่ะ เห็นว่าสีขาวน่ารักเชียว เนี่ยเพิ่งโทรมาตะกี้นี้เอง…”

“หวัดดีค่ะเฮีย สอบถามได้นะคะ” เสียงพนักงานในร้านทักทายไอ้แห้ว หลังจากที่เขาจอดรถไว้ที่สยามด้วยความเคยชิน เขาก็เดินย้อนมาถึงร้านขายมือถือที่มาบุญครองในที่สุด  “มีสายชาร์จบลูทูธของ ok รุ่น wtf-bs มั้ยครับ” แห้วตอบกลับด้วยข้อมูลที่ท่องจำมาอย่างดี  “เอ่อ รุ่นไหนนะเฮีย” “รุ่น wtf-bs ครับ” สัญญาณแห้วๆเริ่มมาเยือนจากอาการคิ้วหมวดเป็นเกลียวของพนักงานในร้าน แห้วจึงรีบป้อนข้อมูลเพิ่ม  “รุ่นที่เป็น ลิมิเต็ท เอดิชั่นน่ะครับ… ตัวที่ผมมาซื้อเมื่อไม่กี่เดือนก่อนน่ะ” …ใช่แล้ว ที่แห้วรู้ข้อมูลดีก็เพราะว่าเขาเป็นคนซื้อให้น้องสาวของหมวยนั่นเอง เขาให้เป็นของขวัญที่น้องเธอรับปริญญา ซึ่งจริงๆถึงแห้วอยากหาของขวัญดีๆให้สัักชิ้นแต่ก็ไม่ได้คิดจะซื้อถึงขนาดรุ่นที่เป็นลิมิเต็ทในตอนแรก เพราะเขาคิดว่าน้องสาวเธอคง… อืม… ไม่ได้มี “รสนิยมชมชอบ” แบบเดียวกับเขาอยู่แล้ว แต่ด้วยเหตุผลเดียวกันนั่นแหละ ถ้าน้องเธอไม่ใช้มัน ก็เป็นไปได้ที่เธอจะให้หมวยใช้แทน… “อีเวนเบ็ตเต้อ” แห้วนึกถึงคำแจ่มๆเท่าที่เขาพอจะจำจากหนังหลายๆเรื่องได้ เขายิ้มกรุ้มกริ่มไปกับความคิดที่ช่างเฉียบแหลมและชั่วร้ายเสียจริง วันนั้นแห้วจึงลงเอยด้วยการซื้อของขวัญที่เขาคิดว่าช่างเหมาะกับ(น้องสาว)หมวยเหลือเกิน… ใช่แล้ว ในวันนี้ความคิดของเขาใกล้จะเป็นจริง เพียงแค่ซื้อที่ชาร์จให้เธอเท่านั้น

“อ๋อ รุ่นนั้นเหรอ ไม่มีแล้วน่ะเฮีย” วิมานแห้วพังทลายอย่างรวดเร็ว แห้วไม่อยากเชื่อว่าของที่เขาเพิ่งซื้อไปไม่นานจะไม่มีอะไหล่ขาย “ไม่มี… เอ่อ ไม่มีนี่คือของหมด หรือยังไงเหรอครับ” “คือปกติพวกสายชาร์จบลูทูธมันไม่มีทำมาขายต่างหากอยู่แล้วน่ะค่ะ” …เป็นคำตอบสุดท้าย และเป็นคำตอบที่คล้ายๆกันจากอีกนับสิบร้านที่เขาเดินหา จนเขาสังเกตุเห็นบางร้านเริ่มเก็บของเตรียมปิดร้าน เขาเหลือบดูนาฬิกา… สองทุ่มแล้วเหรอ… เห็นดังนั้นเขาจึงออกมาจากห้าง เดินผ่านสะพานลอยที่เบื้องล่างนั้นมีแต่รถราขวักไขว่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน เขาหยุดดูสักพักก็ก้าวเดินผ่านสายลมและแสงยามค่ำคืนสู่ที่หมายถัดไป ด้วยหัวใจที่ยังเปี่ยมไปด้วยความหวัง

“ขับรถกลับบ้านดีๆล่ะไอ้แห้ว” เสียงจากเจ้าชิ้น เพื่อนสนิทของไอ้แห้ว บอกลาก่อนกลับบ้านหลังเลิกงาน เวลา 6 โมงเย็นกว่าๆ

“อื้อ เจ้าชิ้นก็ขับรถดีๆด้วยเน้อ” แห้ว ตอบกลับพร้อมก้าวเท้าขึ้นรถคันใหม่เอี่ยมในปี 1996 เขาขับรถออกจากที่ทำงาน เลี้ยวซ้ายผ่านหน้าซอยหมีน้อยแพนด้าได้เพียงไม่กี่เมตร รถเขาก็ต้องจอดรอไฟแดงร่วมกับรถอีกหลายสิบคัน บวกกับอีกหลายสิบคันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามสภาพการจราจรจลาจลที่เป็นเรื่องปกติของกรุงเทพมหานคร เมืองหลวงอันแสนศิวิไลซ์ของคนขับรถผู้ไร้ซึ่งวินัยจราจร แห้วเปิดเพลงฟังกระหึ่มระหว่างที่รถติดอยู่  ในใจเขานั้นนึกไปถึงจุดหมายปลายทางของเย็นนี้… นึกไปถึงเรื่องในวันนั้น…

“หมวยครับ แล้วหมวยขับรถมาทำงานเองเนี่ย ทำไมหมวยไม่เอาบลูทูธมาใช้ล่ะ” เสียงไอ้แห้วเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม นุ่ม ลึก บวกกับวาจาอันแสนจะสุภาพกว่าที่เขาพูดกับคนอื่น เป็นรูปแบบที่ได้รับการขนานนามอย่างไม่เป็นทางการจากเพื่อนๆว่า “กรูจะอ้วก”

“อ๋อ เราก็จะเอามาใช้อยู่เหมือนกัน แต่เรายังหาที่ชาร์จแบตไม่เจอเลยน่ะ ไม่รู้ไปลืมไว้ที่ไหน” หมวย – เพื่อนที่ทำงานของไอ้แห้ว  ผู้เป็นแรงบันดาลใจให้แห้วหัดร้องเพลง “เพื่อนสนิท คิดบ่ซื่อ” – เธอพูดถึงบลูทูธแฮนด์ฟรี ที่น้องสาวหมวยเอาไว้ให้เธอใช้ เพราะน้องของเธอต้องบินไปเรียนต่อที่ประเทศ อาบีดาบูอาบูดาบี

“งั้นก็ลองหาดูก่อนนะ ยังไงถ้าหมวยหาไม่เจอก็บอกผมล่ะ ผมว่าจะหาเวลาไปเดินมาบุญครองพอดีเลย ยังไงก็คงมีขายอยู่แล้ว แค่ที่ชาร์จเอง  จะได้มีบลูทูธใช้ตอนขับรถ สะดวกปลอดภัยกว่านะ” แห้วปล่อยคำพูดเป็นชุดแบบ ออล-อิน-วันประโยค ราวกับว่าท่องสคริปต์ไว้แล้วก็ไม่ปาน

“เหรอ เกรงใจจังเลยน่ะ มันเรื่องของเราแท้ๆแต่ต้องไปรบกวนเธออีก เดี๋ยวเราไปลองหาดูก่อนละกัน น่าจะยังอยู่แหละ… ยังไงก็ขอบคุณนะ” ขอบคุณนะ…ขอบคุณนะ… โอววว… คำขอบคุณพร้อมรอยยิ้มนั้นช่างมีความหมายต่อคนอย่างแห้วเหลือเกิน… มีความหมายเสียจนเจ้าชิ้นอยากจะถีบไอ้แห้วให้กระเด็นตกกระไดตอนเดินลงไปทานข้าวเที่ยงให้รู้แล้วรู้รอดไป “ฮึ ไอ้แห้ว ทีชั้นขับรถมาตั้งแต่ก่อนรู้จักกับแก จนป่านนี้ชั้นยังใช้หูฟังแฮนด์ฟรี มีสายระโยงระยางอยู่เลยนะยะ” เจ้าชิ้นคิดในใจ แต่ชั่วครู่ก็สลัดความคิดนั้นทิ้ง แล้วเดินออกไปหาร้านข้าวกลางวันกับเพื่อนๆดังเช่นทุกวัน