บันทึกของไอ้แห้ว – ตอนที่ 3
“ไม่มีขายเลยครับ” พนักงานของร้านที่ขายของเฉพาะยี่ห้อ ok เท่านั้นตอบอย่างมั่นใจ “ไรวะ ยี่ห้อออกจะดัง มีร้านมีศูนย์มีหลายสาขา ราคาของแต่ละอย่างก็ไม่ใช่ถูกเลยนะ แต่พอถามถึงอะไหล่แค่นี้กลับไม่มี แล้วงี้จะเอากระบวยอะไรไปซัพพอร์ทลูกค้าว้าาาาาาาาา” แห้วเริ่มเซ็งพร้อมกับบ่นออกมาดังๆ (ในใจนะ) เขาเดินออกจากร้านที่สยามดิสคัฟเวอรี่ ทะลุผ่านสยามเซ็นเตอร์ไปยังสยามพารากอน เขาปรี่เข้าไปยังศูนย์อันใหญ่โตทันที ถึงจะต้องจ่ายแพงกว่าที่มาบุญครอง แต่ก็ดีกว่าไม่มีของล่ะนะ ยังไงๆ วันนี้เขาต้องซื้อให้น้องหมวยให้ได้ซิน่า…
พนักงานร่างใหญ่เดินมาต้อนรับแห้ว ซึ่งจะว่าไปถ้าคนอื่นๆไม่ได้ใส่ชุดพนักงาน แห้วก็คงนึกว่าเป็นรปภ.ถูกจ้างมาเฝ้าของ เพราะไม่เห็นจะสนใจคนเดินเข้าออก… แต่ถ้าเป็นอย่างงั้นก็นับเป็นรปภ.ที่ไม่ได้เรื่องอีกละนะ เฮ้อ… แห้วอธิบายถึงสินค้าที่เขาตามล่าอยู่ให้ฟัง พนักงานผู้นั้นพาเขาไปดูสินค้าตัวจริงเพื่อความแน่ใจ “อ๋อ ตัวนี้น่ะเหรอครับ มีสิครับ” เจ๋งเป้ง! ฮึฮึ… สมกับเป็นร้านอันใหญ่โต หัวใจแห้วเต้นไปกับความหวังที่กำลังจะเป็นจริง “แต่ว่าพวกสายชาร์จเนี่ย ถ้าจะเอาจริงๆ ต้องสั่งแยกต่างหากนะครับ” “………. เออ เหรอครับ งั้น… โอเค ถ้าสั่งใช้เวลาเท่าไหร่ครับ” “ก็น่าจะประมาณอาทิตย์เดียวครับ” อาทิตย์นึง? อืม… ก็ยังโอเคนะ… เขาครุ่นคิด นั่นสิ ราคาจะกี่ร้อยนะ สั่งแยกนี่จะบวกไรมั่งไม่รู้ “แล้วราคาประมาณเท่าไหร่ครับ” “อ๋อ ราคาอยู่ที่ 1,xxx ครับ!” พนักงานตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “1,xxx? ผมซื้อมันทั้งแพคก็ x,xxx แล้ว ถ้าราคานี้ผมว่าผมซื้อบลูทูธอีกตัวไปเลยไม่ดีกว่าเหรอครับ” แห้วได้แต่ขำในความไม่น่าเชื่อของราคา คุณพนักงานก็ได้แต่ขำไปด้วย “จริงครับ ผมก็ว่าอย่างนั้นนะ”
แห้วจำใจถอยทัพในที่สุด เขาเดินออกมาสู่ลานกว้างด้านหน้าห้างซึ่งเชื่อมต่อกับสยามเซ็นเตอร์… — เอาไงฟะ ราคางี้ซื้อใหม่ให้เลยดีกว่า แต่จะซื้ออะไรให้ตอนนี้ก็ไม่มีโอกาสอะไรจะอ้างให้ของขวัญกับหมวย ขืนให้ของอย่างงี้โต้งๆ หมวยก็ไม่รับแหงๆ… จะให้รอวันเกิดเลยก็นานเกินไป แค่ซื้อที่ชาร์จก็ใช้ได้เลย แต่ราคางี้ซื้อใหม่ให้แลย… โอ้ยยยย — ระหว่างที่แห้วกำลังปวดหัวกับความคิดที่วนไปวนมา เสียงมือถือเขาก็ดังขึ้น “ว่างายเจ้าชิ้น” “ไงแห้ว ทำไรยังไม่ถึงบ้านอีกเหรอ” “ออ… อื้อ มาเดินสยาม รำลึกสมัยเป็นวัยรุ่น ฮ่าๆ” แห้วตอบเลี่ยงๆเพราะเขายังไม่เคยเกริ่นให้ลูกชิ้นฟังถึงเรื่องนี้เลย “อ๋อ งั้นเหรอคุณลุง… เออ ใช่ๆรู้เปล่า…” “……” เขาคุยกับชิ้นระหว่างเดินทางกลับ จนอีกสักพักจะถึงบ้านก็วางสายไป เขาหยุดอยู่หน้ากระจกเมื่อเดินขึ้นมาบนห้อง แห้วถอนใจเบาๆพร้อมกันยิ้มเจื่อนๆให้ตัวเอง เขาไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่านั่นคือความโล่งใจ ดีใจ แค่เหนื่อยใจ หรืออะไร เมื่อเขานึกถึงบทสนทนาที่เพิ่งจบไปเมื่อครู่ “เรื่องธรรมดาน่ะ…” เขานึกในใจก่อนที่จะเดินออกไปหาข้าวกิน…
“… เออ ใช่ๆรู้เปล่า หมวยเค้าเพิ่งซื้อบลูทูธไปเองล่ะ เห็นว่าสีขาวน่ารักเชียว เนี่ยเพิ่งโทรมาตะกี้นี้เอง…”
